Συνέντευξη JIM EIGOANDREA GILBERT: Ήσουν ακτιβιστής στην ACT UP, μιαν οργάνωση βάσης δεσμευμένη στην αντιμετώπιση της κρίσης του AIDS για τα πρώτα πέντε χρόνια της ύπαρξής της. Μετά από χρόνια διοργάνωσης του Athens Pride, ξέρω πόσο δύσκολο είναι να πείσεις τον κόσμο να κατεβαίνει στον δρόμο. Πώς κατάφερε η ACT UP να έχει τέτοια ευρεία υποστήριξη της κοινότητας στη δεκαετία του 1980 και τις αρχές του 1990;

JIM EIGO: Η ίδια η νόσος ανατίναξε τις πόρτες πολλών «ντουλαπών». Οι άνδρες με μοβ δερματικές αλλοιώσεις, που είχαν χάσει 10 κιλά μέσα σε ένα μήνα, αμέσως και δημοσίως χαρακτηριστήκαν ως έχοντες το AIDS και πιθανόν γκέι. Ήταν ήδη ένας μεγάλος πυρήνας εν δυνάμει ακτιβιστών, που κυριολεκτικά αγωνίζονταν για τη ζωή τους. Αλλά η ACT UP πέτυχε μόνο επειδή πολλοί γκέι άνδρες, που ήταν ακόμα οροαρνητικοί, όπως ήμουν εγώ έβλεπαν αυτόν τον αγώνα ως δικό τους, και εκδηλώθηκαν με έναν τρόπο και σε ένα πλήθος πρωτόγνωρο και κατέβηκαν στους δρόμους.

Στο ντοκιμαντέρ «HOW TO SURVIVE A PLAGUE» θα δεις πόσες γυναίκες έγιναν ακτιβίστριες για το AIDS, καθώς και γυναίκες οι οποίες ανέβαλαν σημαντικές θέσεις στην ACT UP, κατευθύνοντας συνεδριάσεις, επιτροπές και αρκετές κρίσιμες εκστρατείες της. Οι γκέι άνδρες ανέκαθεν αντιμετώπιζαν διακρίσεις λόγω της σεξουαλικότητάς τους. Στα πρώτα χρόνια της επιδημίας του AIDS, η άγνοια φούντωσε εκείνη την αρχαία προκατάληψη σε έναν πλήρους κλίμακας αντι-γκέι πανικό. Πολλές από τις γυναίκες στην ACT UP, λεσβίες και στρέιτ, προήλθαν από τα αντιπολεμικά και άλλα κοινωνικά κινήματα. Η ACT UP βασίστηκε στη σημαντική τεχνογνωσία τους στην κοινωνική οργάνωση και στην εκπαίδευση των μελών μας για να συμμετέχουν σε ασφαλείς, εξαιρετικά οργανωμένες και μη-βίαιεις δράσεις πολιτικής ανυπακοής.

Η ACT UP αναπτύχθηκε γρήγορα, επειδή η επιδημία επεκτεινόταν και o αριθμός των σορών αυξανόταν. Η Επιτροπή Επικοινωνίας της ACT UP «φύτεψε» επιτυχώς μιαν αφθονία ιστοριών της ACT UP στην τηλεόραση και στον Τύπο. Η ισχυρή Επιτροπή Outreach, μας τοιχοκόλλησε κάθε διαθέσιμη επιφάνεια της Νέας Υόρκης με πολιτικά έξυπνες, καλά σχεδιασμένες αφίσες που τράβηξαν την προσοχή του κοινού και για χρόνια καθιστούσαν την ACT UP ως οπτικό κομμάτι του αστικού τοπιού του  Μανχάταν.

Υπήρχε οργή στην ACT UP, αλλά ποτέ δεν κατεβαίναμε στο δρόμο απλά για να εκφράσουμε αυτήν την οργή. Πάντα εξασφαλίσαμε να συνδέσουμε τις δράσεις του δρόμου με πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις και να στοχεύουμε τον κατάλληλο φορέα. Διαμαρτυρηθήκαμε δυνατά, κάναμε τις απαιτήσεις μας δημόσιο θέαμα. Καθόμαστε επί ώρες στις ιδιωτικές εταιρίες και κυβερνητικές υπηρεσίες. Κάναμε τη μη-βίαιη δράση μας είδηση και δεν τα βάζαμε κάτω έως ότου πάρουμε την απάντηση που θέλαμε.

Οι επιτυχίες μας τροφοδότησαν τη φήμη μας, η οποία διεύρυνε την κοινότητα. Από τα τέλη του 1989 είχαμε τη δυνατότητα να φέρουμε αρκετές χιλιάδες άτομα για κάποια δράση στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Είχαμε επίσης αρκετές εκατοντάδες μέλη που εργάζονταν σκληρά για δεκάδες διαφορετικές καμπάνιες.

ANDREA: Τι έχεις κάνει μετά από τις δραστηριότητές σου που βλέπουμε στην ταινία «HOW TO SURVIVE A PLAGUE»;

JIM: Σταμάτησα να δουλεύω πάνω σε θέματα AIDS θεραπείας μετά από τη διάσπαση της ACT UP. Στα 1990 συνεργάστηκα για την πρόληψη του AIDS με δύο κοινοτικές οργανώσεις: την AIDS Prevention Action League και τη Sex Panic. Εκείνη την εποχή ήμουν και συγγραφέας. Ένας εκδοτικός οίκος με προσέλαβε ως συγγραφέα και συντάκτη για δύο γκέι περιοδικά τους: «PLAYGUY» και «INCHES».
Πριν από μερικά χρόνια η υγεία του πατέρα μου επιδεινώθηκε και χρειαζόταν την επίμονη φροντίδα μου. Πέθανε πρόσφατα, και τώρα σιγά-σιγα επιστρέφω στον κόσμο των τεχνών και της γραφής. Και στον απόηχο της ταινίας, ξαναβρίσκομαι στον χώρο του AIDS ακτιβισμού.

ANDREA:  Τι προβλέπεις στο μέτωπο του AIDS ακτιβισμού;

JIM:  Υπάρχουν κάποια θέματα που με ενδιαφέρουν. Στις ΗΠΑ η γενιά μου είναι πολυάριθμη. Τα παιδιά αυτά μπαίνουν στην τρίτη ηλικία. Οι ηλικιωμένοι που ζουν με HIV έχουν ειδικές ανάγκες: χρόνιες ασθένειες, μακροχρόνια χρήση ισχυρών φαρμάκων σε μια εποχή που απαιτεί νέα φάρμακα. Συχνά δεν έχουν οικογένειες για να τους βοηθήσουν στο λαβύρινθο του συστήματος υγειονομικής περίθαλψής μας.
 
Στην άλλη άκρη του ηλικιακού φάσματος είναι οι νέοι. Μόλις τον περασμένο μήνα μάθαμε ότι 29.000 γκέι και αμφισεξουαλικοί άνδρες έγιναν οροθετικοί το 2010 – ένας απογοητευτικός αριθμός. Πάνω από το 80%, κυρίως νεαροί άνδρες, είναι συγκεντρωμένοι στις μεγάλες πόλεις μας.
Πρόσφατα το φάρμακο Truvada, ένα μέρος του κοκτέιλ που χορηγείται σε πολλούς οροθετικούς, έγινε το πρώτο αντι-HIV φάρμακο εγκεκριμένο στις ΗΠΑ για χρήση από HIV-αρνητικό άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να μολυνθούν από τον ιό.

Η κοινότητα αργεί να αντιμετωπίζει τα νέα δεδομένα της πρόληψης του AIDS: η αύξηση της μόλυνσης από τον HIV στους νεαρούς γκέι άνδρες, ένα προληπτικό φάρμακο με άγνωστες μακροπρόθεσμες παρενέργειες, καθώς και η συνεχιζόμενη άνιση πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη στις ΗΠΑ.

Το αρχικό μοντέλο για ασφαλέστερο σεξ – η συνεπής, καθολική χρήση προφυλακτικών –  ποτέ δεν ήταν τόσο αποτελεσματικό όσο ελπίζαμε. Έχει λίγο-πολύ εγκαταλειφθεί από όλο και περισσότερους γκέι άντρες. Αλλά ποτέ δεν αντικαταστήσαμε το παλιό μοντέλο με έναν άλλον περιεκτικό τύπο. Τα προφυλακτικά ενισχύουν την ανισότητα στη ευθύνη κατά τη σεξουαλική πράξη σχετικά με τη μετάδοση του ιού HIV. Ο διεισδυτικός σύντροφος πρέπει να φορέσει το προφυλακτικό και επειδή οι ​​περισσότεροι βρίσκουν ότι μειώνει την ευχαρίστηση, αυτός έχει ένα ισχυρό αντικίνητρο για να μη το χρησιμοποιήσει. Επίσης, ο διεισδυτικός σύντροφος διατρέχει πολύ λιγότερο κίνδυνο να κολλήσει το HIV μέσα από το σεξ. Στα μέρη του κόσμου όπου οι γυναίκες έχουν τη λιγότερη εξουσία στις σεξουαλικές συνευρέσεις, ο κίνδυνός τους είναι υψηλότερος. Το 1987 η ACT UP διαδήλωνε και φώναζε «το ΑΖΤ δεν αρκεί», διότι αυτό το πρώιμο φάρμακο κατά του AIDS είχε μικρό όφελος και βαριές παρενέργειες. Τώρα διεξάγεται κάποια έρευνα για τη χρήση μικροβιοκτόνων στην αντιμετώπιση της σεξουαλικής μετάδοσης του HIV, κυρίως με γυναίκες εκτός ΗΠΑ. Μακάρι να μπορούσαμε να επιταχύνουμε την εν λόγω έρευνα, να εισάγουμε πρωτοποριακές έρευνες για την πρόληψη του HIV. Και τελικά να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο κίνημα στις ΗΠΑ σήμερα που θα ενταχθούν το AIDS με το LGBT και το φεμινιστικό ακτιβισμό για να γεμίσει τους δρόμους φωνάζοντας «τα προφυλακτικά δεν αρκούν!».

Πηγή: Ροζ Καφενείο

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Έρευνα hiv

Επιτέλους Σύμφωνο Συμβίωσης. Αν βρείτε τον κατάλληλο/η θα τον παντρευόσασταν;

Ναι - 38.8%
Όχι - 21.6%
Δεν ξέρω - 10.8%
Είμαι κρυφή - 28.8%
Η ψηφοφορία για αυτή τη δημοσκόπηση έχει λήξει
Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας για να μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα!
S-Cape club Γκάζι Γκέι Ερωτικές ιστορίες - gayhellas

...και στο Facebook!

 Hot Live webcam Gay chat!